woensdag 7 maart 2012

Dagje zomaar zorgeloos wandelen?

Voor het eerst sinds Wim's herseninfarct ben ik gisteren eindelijk weer een dag gaan wandelen met een vriendin van me. Eerder wandelden wij samen wat af, maar nu is zomaar een hele dag weg om te gaan wandelen niet meer zo vanzelfsprekend. Zo'n dag weg betekent... dat er niemand is die Wim even ergens mee kan helpen als dat nodig is, dat de sondevoeding voor 14.00 uur alvast klaar moet staan zodat Wim het zelf via een trechter kan inschenken, wat soms vanwege zijn moeilijke motoriek tot een kliederpartij leidt. Het betekent dat hij zelf de telefoon aan moet nemen, terwijl hij niet goed kan spreken. Het betekent voor hem een hele lange dag alleen in huis, zonder weg te kunnen.
En het betekent voor mij als ik hem zo alleen laat altijd een zorg in mijn achterhoofd. 'Gaat die sondevoeding goed?',  'Hij vindt het wel erg lang zo'n dag alleen, dus laat ik maar niet al te lang wegblijven en zou het allemaal wel goed gaan?.' Kortom, da's nooit echt ontspannen zomaar weg.

Hulp vragen?
Ja, alles wat men over mantelzorgers zegt klopt. Je raakt gemakkelijk in een sociaal isolement, je denkt dat je niet gemist kunt worden, zelf kun je niet ziek zijn en de chronische 'alertheid' kan je langzamerhand uitputten.
Maar.... vraag mij of ik in een sociaal isolement zit en ik zeg 'nee', Vraag mij of ik me vermoeid voel en ik zeg 'nee'. En het is ook niet zo, maar ik zie wel hoezeer dat op de loer ligt als ik niet op pas. Waar ik allergisch voor ben zijn mensen die me daar op wijzen en dat als een probleem presenteren. Dat gebeurt veel in mantelzorghulpland. Mensen als ik hebben namelijk nooit een probleem, hebben geen hulp nodig en redden zichzelf wel. Althans zo lijkt het...

Gelijkwaardigheid en wederkerigheid
Geen hulp nodig totdat je de goede toon treft. Die toon vond ik bij http://www.caire.nu/, waar hulpvraag en -aanbod elkaar treffen op basis van wederkerigheid. Afrekening vindt plaats in de vorm van 'credits'. Iedereen kan na aanmaak van een profiel een hulpvraag stellen en/of diensten aanbieden. Ik was meteen enthousiast toen ik er van hoorde. Ik schreef me in en deed eerst maar wat in de aanbieding. Dat is 'veiliger'. Maar wat ik heel graag zou willen was weer een dagje zorgeloos wandelen met die vriendin. Daarvoor had ik nodig dat er iemand zou zijn die Wim rond 14.00 uur de sondevoeding zou kunnen geven en daarmee ook zijn lange dag alleen zou breken, even zou zien of alles nog goed was.... kortom iemand die voor mijn gemoedsrust langs zou komen. Want van Wim zelf hoefde het niet zo. 'Ik kan me toch prima redden?'. Ja, ik kwam erachter dat ik niet zozeer iemand vroeg om hem te helpen, maar dat die iemand eigenlijk vooral mij zou helpen om mijn 'zorgen' thuis te laten. Ik werd me ernstig bewust dat ik veel meer 'zorgend' ben, dan ik wilde toegeven aan mezelf. En erger nog.... dat ik vooral mijzelf daarmee beperk, terwijl Wim denkt; 'Wat doe je toch moeilijk, als jij weg wilt dan ga je toch gewoon?'. (met stille boodschap: Als je dan maar wel op tijd weer thuis bent, want het is wel lang zo'n dag alleen).

'Ik wil dit gewoon graag voor jullie doen!'
Enkele dagen na plaatsing van mijn vraag om 'hulp bij sondevoeding' kwam er een reactie van Erika. We maakten een afspraak om eerst even kennis te maken. Daar was bij kennismaking meteen een klik, zowel met mij alsook met Wim. En vooral dat laatste was belangrijk. Ik vertelde haar mijn dilemma om sowieso deze 'hulp' te vragen, dat ik het diep van binnen ook een soort van 'overbodige luxe voor mijzelf' vond en haar eigenlijk zelfs had willen afbellen. Haar reactie: 'Maar ik wil dit gewoon graag voor jullie doen', deed alle weerstand verdwijnen.
Ik maakte meteen een afspraak met mijn wandelvriendin, die blij verrast was. Zij had me namelijk al vaker gezegd dat ik beter voor mezelf moest zorgen door iets te regelen waarmee ik af en toe toch gewoon weg zou kunnen gaan. Ze zei: 'Zeg jij maar wat je wilt, waar we gaan wandelen, het is jouw dag'. Ik koos ervoor om in de bossen van De Treek bij Leusden te gaan wandelen. Daar heb ik vele voetstappen liggen omdat ik er tot ik Wim leerde kennen, woonde. Beetje terug naar 'zorgeloze' tijden dus.

Zorgeloos
Gisteren was de afgesproken dag. Ik had Erika al laten zien hoe het allemaal werkte en waar ze alles kon vinden. Ze zou rond 13.00 uur komen en ik vertrouwde er helemaal op dat het goed zou gaan. Om 10.00 uur vertrok ik. Het was droog en de zon kwam er bijna door. Ik nam een bloemetje mee voor mijn vriendin en wat lekkers voor bij de koffie. Zij had een wandelroute van 10 km uitgezocht door een deel van het bos wat we allebei niet goed kenden. Na de lunch vertokken we. We konden de startplek al niet eens vinden... maar we hadden lol om zo als twee onnozele touristen op bekend terrein rond te rijden. Het was prachtig!
Op het laatst van de wandelroute verdwaalden we weer, zodat het uiteindelijk wel 15 km wandelen werd en ik mijn ongetrainde stramheid voelde. En dankzij Erika voelde ik geen enkele tijdsdruk, dus dat verdwalen was alleen maar leuk. Met rode blossen reed ik uiteindelijk 's avonds weer naar huis. Ik had al die tijd even helemaal niet aan Wim of thuis gedacht.

Thuis was Wim's dag prima verlopen. De telefoon was verschillende keren gegaan en hij had het allemaal afgehandeld. De glazenwasser was geweest en Wim had hem betaald. Wim en Erika hadden het gezellig gehad en de sondevoeding was geen enkel probleem geweest. Toen ik Wim vroeg of we Erika nog een keer zouden kunnen vragen zei hij: 'Ik vind het prima als je haar nog eens vraagt, maar nu wil ik toch ook zelf proberen om die sondevoeding uit de koelkast te pakken en op tafel te zetten, zodat het niet meer de hele tijd op tafel klaar hoeft te staan als jij weg bent'.
Het 'ontzorgen' heeft ons dus allebei gestimuleerd om (nog) beter voor onszelf te gaan zorgen.

Met dank aan Erika, http://www.caire.nu/ en mijn wandelvriendin.

  

3 opmerkingen:

  1. Prachtige input voor morgen. Jouw zorg mij'n zorg?
    Laat de dialoog maar beginnen....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Cora, Erika en Wim wat heerlijk dat het zo is gelopen! Met diep respect voor jullie alledrie lees ik net de blog en ben zo blij dat ik kan lezen dat deze kennismaking via Caire zo veel heeft doen bewegen! Ik hoop dat deze momenten vaker kunnen plaatsvinden, zodat zowel Cora als Wim even ruimte hebben! En dat het als groot voorbeeld dient voor anderen! Met dankbaarheid Maaike

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Inderdaad geweldig hoe dit is verlopen, voor jullie alle drie. Wat je ook zegt is dat de toon zo belangrijk is. Een toon van gelijkwaardigheid, waardoor je je niet een hulpvrager voelt, maar een gewoon mens, waarvoor een ander mens iets wil doen en waarvoor jij op z'n tijd weer iets mag terug doen. Het is ook hier weer de toon die de muziek maakt. Dank je wel voor je mooie blog

    BeantwoordenVerwijderen